Schijnt achter de wolken echt de zon

Schijnt achter de wolken echt de zon

Kent u het gezegde: achter de wolken schijnt de zon? Of wacht dacht u van deze: na regen komt zonneschijn!

Is dat zo? Die vraag dringt zich regelmatig bij mij op. Dat heeft allemaal te maken met het afgelopen jaar en wat ik daarin heb meegemaakt. Afgelopen januari is bij mij hodgkin (lymfeklierkanker) geconstateerd. Dat ging niet zonder slag of stoot. Ik voelde me al een tijdje niet helemaal ik lekker. Maar omdat ik een speciale vorm van reuma heb weet ik alles daaraan. Vermoeid, ja logisch ik werkte hard en had immers toch die reuma. Een opgeblazen buik, ja ook dat was mijn reuma. Ik slikte medicijnen en daar kreeg je ook bijwerkingen van. Maar toch kwam er dat moment waarop de arts aangaf dat hij verder wilde onderzoeken. Geen probleem, soms is het goed je eens helemaal na te laten kijken. Laten we eerlijk zijn: onze auto laten we ook regelmatig keuren of een grote beurt geven. Maar met onze gezondheid en ons lichaam zijn we daar toch anders in!

Nog steeds ervan overtuigd dat het mijn reuma was kwam toch de uitslag die geheel anders uitviel: hodgkin. En daar sta je dan: alsof je buiten je lichaam treedt. De arts praat maar en jij hebt het gevoel dat het niet over jou gaat. Hoezo hodgkin? Het was toch mijn reuma?

Dan komt het moment waarop alles door je hoofd flitst: wat houdt dit in? Wat gaat dit betekenen voor de toekomst? Heb ik nog een toekomst? En mijn man? En mijn kinderen? Zie ik mijn kleinkind opgroeien?

Veel tijd heb ik niet gehad want op het moment dat ik het te horen kreeg werden ook direct de afspraken gemaakt voor chemokuren. En dan gebeurt het werkelijk dat je op de trein stapt en deze begint te lopen en je kunt niet uitstappen. Dit gaat enorm snel. Voor het echte besef er was, was ik met chemokuren bezig en pruiken aan het passen. En ondanks de snelheid van de trein was ik er nog steeds van overtuigd dat ik het allemaal wel “even” aan kon. Ik ging door met werken, dat deed ik immers graag. Toen kwam de man met de bekende hamer. Vermoeidheid, een extreme vermoeidheid en een loodzware tijd. Ups en downs hebben zich in deze periode enorm afgewisseld. Wanneer ik me goed voelde en vond dat ik toch weer iets kon doen, kwam de vermoeidheid onmiddellijk om de hoek kijken. Het gevolg was dat ik een stap terug moest doen, het ging ook niet anders. 31 juli dit jaar heb ik de laatste chemokuur ondergaan. Vanaf dat moment kon het herstellen weer langzaam beginnen.

We zitten nu inmiddels in oktober en ik heb weer zin in het ondernemen van dingen. Mijn bedrijf begint weer kleur te krijgen, ik begin weer kleur te krijgen. Mijn vermoeidheid is er nog, wel iets meer op de achtergrond maar nog wel aanwezig! Ik leer ermee omgaan.

Kijk, en dan komt toch de vraag: schijnt achter die bekende wolken inderdaad de zon? Ik weet het niet! Dat antwoord moet ik u schuldig blijven. Wat ik wel weet is dat ik dankbaar ben. Dankbaar voor alles wat ik heb: mijn man, mijn kinderen, mijn heerlijke kleinzoon en mijn bedrijf. En ik weet nog iets.. ik weet wat ik wil voor de toekomst. Je wordt sterker van wat je hebt meegemaakt is ook zo’n bekende zin. Misschien is dat zo, dat gevoel is er nog niet helemaal. Ik heb wel het gevoel dat ik weer zin heb om dingen te ondernemen, mensen te ontmoeten en te adviseren. Dat ik dit ga doen op mijn manier en mijn tempo. Met mijn ideeën en mensen om mij heen die ik kan inspireren en die mij kunnen inspireren.

Misschien ben ik toch sterker geworden en schijnt de zon toch achter de wolken. Ik heb er in ieder geval veel zin.

Geef een reactie

Sluit Menu